بخش های اصلی

وب سرویس ها

وب سرویس ها- معماری (Architecture)

دو روش برای دیدن معماری وب سرویس ها وجود داره:

  • اولین روش، بررسی قوانین منحصر به فرد برای هر یک از عملگرهای وب سرویسِه.
  • دومین روش، بررسی ادغام دسته ی پروتکل های وب سرویسِه.

قوانین وب سرویس

سه قانون مهم در معماری وب سرویس وجود داره:

ارائه دهنده ی خدمات

این مورد، همان ارائه دهنده ی وب سرویسِه. ارائه دهنده ی وب سرویس، سرویس را پیاده سازی می کنه و آن را روی اینترنت میذاره.

درخواست کننده ی سرویس

این مورد همان استفاده کننده های وب سرویس ها هستن. استفاده کننده ها با برقراری یک ارتباط شبکه ای و فرستادن درخواستِ XML، از وب سرویسِ موجود استفاده می کنن.

سرویسِ ریجستری

این مورد، دایرکتوریِ متمرکزِ منطقیِ سرویسِه. ریجستری، مکانی مرکزی فراهم می کنه که توسعه دهنده ها می توانند در آن سرویس های جدیدی منتشر کنن یا سرویس موجودی را پیدا کنن. همچنین برای شرکت ها و سرویس هایشان بعنوان یک خانه ی دقیق متمرکز عمل می کنه.

دسته ی پروتکل وب سرویس

دومین آپشن برای دیدن معماری وب سرویس اینه که دسته ی پروتکلِ در حال ظهورِ وب سرویس  را بررسی کنین. این دسته، هنوز هم در حال تکاملِه ولی در حال حاضر چهار لایه ی اصلی داره.

Service Transport (انتقال سرویس)

این لایه مسئول انتقالات پیام ها میان برنامه هاست. در حال حاضر، این لایه شامل پروتکل انتقال ابرمتن (HTTP)، پروتکل انتقال پست الکترونیکیِ ساده (SMTP)، پروتکل انتقال فایل (FTP) و پروتکل های جدیدتری مثل پروتکل تبادل توسعه پذیرِ بلاک هاست (BEEP).

XML Messaging (پیام دهیِ XML)

این لایه مسئول رمزگذری پیام ها با فرمت رایجِ XML است بنابراین این پیام ها در هر دو پایانه قابل درک خواهند بود. در حال حاضر این لایه شامل XML-RPC و SOAP است.

Service Description (توصیف سرویس)

این لایه مسئول توصیف رابط عمومی برای یک وب سرویس خاصِه. در حال حاضر، این لایه توسط زبان توصیف وب سرویس (WSDL) هَندِل میشه.

Service Discovery (یافتن سرویس)

این لایه مسئول متمرکز کردن سرویس ها در یک ریجستری پرکاربرد و ارائه ی عملکرد ساده ی انتشار/یافتن است. در حال حاضر، این لایه توسط "توصیف جهانی، یافتن و ادغام" (UDDI)، هَندِل میشه.

ممکنه در وب سرویس های در حال تکامل، لایه های و تکنولوژی های اضافی، اضافه بشن.

در بخش بعدی کامپوننت های وب سرویس ها توضیح داده میشن.

کمی راجع به انتقال سرویس

در پایینِ دسته ی پروتکلِ وب سرویس، انتقال سرویس (service tarnsport)، قرار داره. این لایه مسئول انتقال واقعی پیام های XML میان دو کامپیوترِه.

پروتکل انتقال ابرمتن (HTTP)

در حال حاضر، HTTP محبوب ترین گزینه برای انتقال سرویس هاست. HTTP ساده و با ثباتِه و بطور گسترده ای مستقر شده. علاوه بر این، بیش تر فایروال ها اجازه انتقال (traffic) به HTTP را میدن. این امر، اگه بخواین برنامه های remote (راه دور) را ادغام کنین، خوبه، ولی نگرانی های مربوط به مسائل امنیتی را زیاد می کنه.

پروتکل تبادل توسعه پذیرِ بلاک ها (BEEP)

این پروتکل جایگزینی برای HTTP است. BEEP، یک فریم ورک نیروی کار مهندسی اینترنتِ (IETF) جدیدِه برای ساختن پروتکل های جدید. BEEP مستقیما روی TCP لایه بندی میشه و حاوی تعدای قابلیت تعبیه شده ی داخلیِه، مثل پروتکل دست دادن اولیه (hadshaking)، اهراز هویت، امنیت و هَندِل کردن خطا. با استفاده از BEEP، می توان پروتکل های جدیدی برای برنامه های مختلف ایجاد کرد شامل پیام های فوری، انتقال فایل، پیوند محتوا و مدیریت شبکه.

SOAP به هیچ پروتکل انتقالی خاصی متصل نیست. در واقع، می توانید از SOAP، به همراهHTTP، SMTP، یا FTP استفاده کنین. وعده ای امیدوار کننده برای استفاده از SOAP به همراه BEEP داده شده.

مبحث آموزشی

وب سرویس ها

Web Services

پرســیدن سؤال جدید

سؤال های تخصصی خود را از ما بپرسید

تبلیغات

دنبال کردن تلگرام کانال سافت اسکیل

https://telegram.me/softskill_ir

آخرین مقالات

عملیات کاربران

خبـرنــامه

Newsletters

در خبــرنـامه سافت اسکیل عضو شویــد تا جدیدترین هـای سایت را بلافاصله در ایمیل خـود دریافت کنیـد